Έλξη του Αναφορικού

Έλξη του αναφορικού έχουμε, όταν η πτώση της αναφορικής αντωνυμίας (γενική ή δοτική) που εισάγει την αναφορική πρόταση δε δικαιολογείται από τη συντακτική της θέση. Η αναφορική αντωνυμία, δηλαδή, ενώ θα έπρεπε να βρίσκεται σε αιτιατική πτώση , καθώς το ρήμα της αναφορικής πρότασης συντάσσεται με αιτιατική, βρίσκεται σε γενική ή δοτική, εξαιτίας έλξης από τον προσδιοριζόμενο όρο.

Έχουμε αναφορική έλξη της αναφορικής αντωνυμίας «ἃς» από τη γενική «τῶν συμφορῶν», γιατί είναι αντικείμενο στο ρήμα «ἔπαθεν» το οποίο όμως συντάσσεται κανονικά με αιτιατική πτώση.


ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ:

1.Συχνά το ουσιαστικό από το οποίο έλκεται η αναφορική αντωνυμία μετατίθεται στο τέλος της αναφορικής πρότασης μετά την αντωνυμία.

π.χ. Ὁ Σόλων ἐποιεῖτο πρόνοιαν ἐν ἅπασι οἷς ἐτίθει νόμοις.

Πριν την έλξη: Ὁ Σόλων ἐποιεῖτο πρόνοιαν ἐν ἅπασι τοῖς νόμοις οὕς ἐτίθει.

2. Όταν στη θέση της γενικής ή δοτικής από την οποία επηρεάζεται η αναφορική αντωνυμία, υπάρχει τύπος δεικτικής αντωνυμίας, τότε η αναφορική αντωνυμία παίρνει τη θέση της.

π.χ. Ἐπιμελεῖται ὧν ἔλαβεν.

Πριν την έλξη: Ἐπιμελεῖται τούτων ἅ ἔλαβεν.

Σπάνια, ο προσδιοριζόμενος όρος έλκεται από την πτώση της αναφορικής αντωνυμίας και τίθεται στην ίδια πτώση με αυτή. Τότε ο προσδιοριζόμενος όρος είναι σε αιτιατική πτώση που δεν δικαιολογείται από τη συντακτική του θέση και η αναφορική αντωνυμία είναι σε αιτιατική.
π.χ. Τὴν οὐσίαν ἥν κατέλιπε τῷ υἱεῖ μεγάλη εστί.  (Αντί να λέει ἡ οὐσία)

Να εντοπίσετε αν υπάρχει απλή έλξη η ανθέλξη.

Απάντηση